دی زاد

ی چیزی رو دقت کردین تاحالا؟

تا وقتی نیستی همه میگن چرا نیستی! توروخدا باش که اصلا بدون تو کار ما اینجا لنگه! اصلا دست و دلمون به کار نمیره! تو بمیری دلمون داره می ترکه! اما همین که میای همه انگار خیالشون راحت میشه که تو هم هستی و کلا بی خیال میشن!

اصلا فکر کنم ما ایرونی ها همینطوری هستیم. تا وقتی طرف زنده است اصلا تحویلش نمی گیریم. حرفاشو به دل می گیریم. سال به سال نمی بینیمش. اما امان از روزی که خدای نکرده سرشو بذاره زمین . مراسم پشت مراسم . سوم ، هفتم ، چهلم، عید اول ، عید بزرگ اول ، سالگرد، و هزار مراسم دیگه که به نسبت شهرش متفاوته.

بعنوان مثال توی مشهد رسوم مختلفی هست اما ی نمونه اش اینه که هر روز صبح قبل از طلوع آفتاب تا هفت روز میرن سر خاک میت که با توجه به فاصله ی زیاد شهر تا قبرستان ها بسیار کار سخت و طاقت فرسایی هست.

بعدشم شب های جمعه همه جمع میشن خونه ی میت ... و هزاران رسم دیگه! در حالیکه وقتی بنده خدا زنده بوده اصلا حالشم نمی پرسیدن. کلا بنظرم ما افراط و تفریط زیاد داریم.

ی مثل هست تو ترکی میگیم : بنده خدا وقتی می میره انگار به ماتحتش عسل زد از دنیا رفت. یعنی بعد مردنش تازه شیرین شد. البته من معادل فارسیشو گفتم.

به جای این کار ها و توی سر خودمون زدن ها بهتره تا وقتی عزیزمون کنارمون هست و نفس می کشه قدرشو بدونیم که بعد از اینکه میره پشیمون نشیم. باور کنید اگه همه مون تصور کنیم که این کسی که الان هست ، نخواهد بود حتی برای یک روز خیلی بیشتر از این حرفها قدرشو خواهیم دونست!

کاش که همین الان قدر هم رو بدونیم...

سکوت اول صبح محیط کارم رو خیلی دوست دارم. اصلا هرچی دور و برم خلوت تره و فضا تنش کمتری داره راحت تر هستم. انگار استرس کمتری دارم. اما درست نیم ساعت بعدش واویلاست...

صدای زنگ تلفن ها ، صدای سرورها، صدای پیمانکارها ، صدای پیج های مختلف ...

صدای ارباب رجوع که یکی تشکر می کنه، یکی گله می کنه، یکی دنبال راه میان بره و یکی دنبال راه در رو. اون یکی داد و بیداد می کنه تا یه جوری حرف خودشو به کرسی بنشونه. خلاصه اوضاعی داریم اینجا.

اما هیچ لحظه ای به شیرینی لحظه ای نیست که به یکی از انها خبری خوش می دیم و اشک تو چشماش جمع میشه و دعامون می کنه. شاید تاثیر من توی این جریان خیلی کم باشه و اصلا به چشم نیاد حتی برای خودم، اما انرژی مثبتی که اینطور آدمها بهم میدن انگیزه ای میشه برای ادامه ی کار. اصلا تمام خستگی ها و خواب آلودگی های صبح رو از یادم می بره.

پ.ن1) داریم آروم آروم خونه رو آماده میکنیم. خدا کنه زودتر کارها تموم بشه !

پ.ن2) مامانم داره برام وسایلم رو آماده می کنه حتی مواد غذایی رو هم آروم آروم آماده کرده. خیلی استرس داره نمیدونم چرا! شایدم چون خودم مادر نشدم.

پ.ن3) خیلی سعی کردم تو کامنت دونی شیرزاد براش کامنت بذارم اما نتونستم. اصلا دستانم نای نوشتن نداشت. با اینکه در طول این یکسال همیشه تو کامنت دونی بی جوابش براش کامنت گذاشتم اما این بار نمیدونم چرا نمی تونستم... خداوند رحمتش کنه! جاش واقعا بین بچه ها خالیه!

^سلام

^{سلام به همه ی دوستانم}

^{ببخشید که خیلی بی خبر و بی سر و صدا اومدم}

^{از اینکه دوستانی مثل شما دارم واقعا خوشحالم. دلم برای همگیتون تنگ شده حسابی!!!}

^{دوست دارم که بمونم و بنویسم امام میدونم که همیشه فرصت نخواهم کرد که وبلاگ رو به روز کنم.}

^{اکثر شما میدونید که توی این مدت که نبودم چه تحولی توی زندگیم ایجاد شده اما برای اون کسانی که نمیدونند ی پست جدا خواهم نوشت و البته مفصل...}

^{باز هم ازتون ممنونم که همیشه با من همراه و همدل بودید.}