ی چیزی رو دقت کردین تاحالا؟
تا وقتی نیستی همه میگن چرا نیستی! توروخدا باش که اصلا بدون تو کار ما اینجا لنگه! اصلا دست و دلمون به کار نمیره! تو بمیری دلمون داره می ترکه! اما همین که میای همه انگار خیالشون راحت میشه که تو هم هستی و کلا بی خیال میشن! 
اصلا فکر کنم ما ایرونی ها همینطوری هستیم. تا وقتی طرف زنده است اصلا تحویلش نمی گیریم. حرفاشو به دل می گیریم. سال به سال نمی بینیمش. اما امان از روزی که خدای نکرده سرشو بذاره زمین . مراسم پشت مراسم . سوم ، هفتم ، چهلم، عید اول ، عید بزرگ اول ، سالگرد، و هزار مراسم دیگه که به نسبت شهرش متفاوته.
بعنوان مثال توی مشهد رسوم مختلفی هست اما ی نمونه اش اینه که هر روز صبح قبل از طلوع آفتاب تا هفت روز میرن سر خاک میت که با توجه به فاصله ی زیاد شهر تا قبرستان ها بسیار کار سخت و طاقت فرسایی هست.
بعدشم شب های جمعه همه جمع میشن خونه ی میت ... و هزاران رسم دیگه! در حالیکه وقتی بنده خدا زنده بوده اصلا حالشم نمی پرسیدن. کلا بنظرم ما افراط و تفریط زیاد داریم.
ی مثل هست تو ترکی میگیم : بنده خدا وقتی می میره انگار به ماتحتش عسل زد از دنیا رفت. یعنی بعد مردنش تازه شیرین شد. البته من معادل فارسیشو گفتم.
به جای این کار ها و توی سر خودمون زدن ها بهتره تا وقتی عزیزمون کنارمون هست و نفس می کشه قدرشو بدونیم که بعد از اینکه میره پشیمون نشیم. باور کنید اگه همه مون تصور کنیم که این کسی که الان هست ، نخواهد بود حتی برای یک روز خیلی بیشتر از این حرفها قدرشو خواهیم دونست! 
کاش که همین الان قدر هم رو بدونیم...








